สุดยอด...อาจารย์แคลคูลัส

posted on 30 Oct 2008 16:55 by god-eyes in Myself

สุดยอดอาจารย์แคลคูลัสแห่งประเทศไทย อยู่ที่ม.ฉันนี่แหละ

จริงๆนะ...

ไม่เชื่อ?

จะบอกให้...ว่าทำไมถึงสุดยอด

เคสที่หนึ่ง

อา...นั่นเป็นเรื่องที่ผ่านมาได้สักประมาณสองสามเดือนแล้วมั้ง ตอนนั้นเป็นช่วงเทอมแรกของปีการศึกษา ฉันกำลังนั่งจดเล็กเชอร์มือเป็นระวิงอยู่ในคาบแคลคูลัส เพราะฉันเป็นคนจดงานช้ามากๆ ไม่ว่าอาจารย์จะสอนช้าแค่ไหนฉันก็ยังจดไม่ทันอยู่ดี อาจารย์ที่สอนฉันในครั้งนั้น เป็นอาจารย์ผู้หญิงแก่ๆ ตัวเล็กๆ ใส่แว่น ท่าทางใจดีคนหนึ่ง บุคลิกของแกเหมือนกันเหล่าอาม่าโดยทั่วไป ผมสีดอกเลาตัดสั้นแล้วดัดหยิก (ไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมพอแก่แล้ว ทุกคนต้องตัดผมทรงนี้เหมือนกันหมด -- หรือมันเป็นกฎหมายภาคบังคับ?)

อาจารย์เป็นคนที่น่ารักมาก ใจเย็น(สุดๆ) พูดเพราะ ไม่เคยด่าเด็กเลย ถึงเด็กจะเข้าห้องสายโด่ง ไม่ตั้งใจเรียน หลับตลอดคาบ คุยกันเสียงดังเหมือนอยู่ในตลาดสด รับโทรศัทพ์ในห้อง หรือแม้แต่พูดจากระแนะกระแหนอาจารย์ก็ไม่โกรธ ไม่มีการใช้สายตาจิกกัดนักศึกษาเวลาไม่พอใจ

ตัวอย่างสถานการณ์

วันหนึ่งอาจารย์สอนเร็วเกินไปจนเด็กจดไม่ทัน พออาจารย์ถามว่า

"ไม่เข้าใจตรงจุดไหนคะ"

นักศึกษาคนหนึ่งตอบด้วน้ำเสียงกวนประสาท "ตั้งแต่ต้น ทั้งหมดนั่นแหละ"

บางคนหัวเราะกับคำพูดประชดของเด็กคนนั้น ฉันแอบคิดว่าอาจารย์แกจะโมโหหรือเปล่าหว่า แล้วรู้มั้ย...อาจารย์แกตอบว่ายังไง

"งั้นเดี๋ยวครูอธิบายให้ใหม่นะคะ"

แล้วแกก็อธิบายใหม่หมดจริงๆค่ะ ตั้งแต่ต้นจนจบ คราวนี้อธิบายแบบบรรทัดต่อบรรทัดเลย บรรทัดไหนเด็กไม่รู้เรื่องแกก็อธิบายใหม่อีก เอาจนเด็กยอมแพ้ เออ...กรูเข้าใจแล้วก็ได้วะ

อาจารย์แกใจเย็นมากกกกก ย้ำนะคะว่ามากๆ และไม่เคยขึ้นเสียงเลย จนฉันรู้สึกว่าอาจารย์แกมีเสียงระดับเดียว? ขอยกตัวอย่างอีกเหตุการณ์หนึ่ง

วันหนึ่งอาจารย์ถามว่า "คิดว่าโจทย์ข้อนี้ถ้าไปเป็นข้อสอบจะทำได้มั้ยคะ?"

"ไม่ได้"

ผู้ชายคนหนึ่งหันไปพูดกับเพื่อนห้วนๆ เหมือนจะคุยกันตลกๆซะมากกว่า ประมาณว่าแคลเทอมแรกเนี่ยดรอปกันเป็นแถวเลยค่ะเพราะมีแต่คนเรียนไม่ไหว มันยาก&เยอะโคตรๆ

"ไม่ได้เหรอลูก (ไม่เคยเรียกลูกศิษย์ว่า "คุณ" หรือ "เธอ" แต่จะเรียกว่า "ลูก" ทุกครั้ง) เดี๋ยวครูอธิบายให้ใหม่นะ พยายามหน่อย ขยันๆกลับไปทบทวนเข้า ถ้าลูกทำคะแนนได้เกิน 30% ก็ไม่ติด F แล้ว"

ฉันยังจำได้อยู่เลยว่าตอนวันสอบแกคุมสอบห้องใกล้ๆกับที่ฉันสอบอยู่ พอลูกศิษย์sectionที่แกสอนเดินออกห้องสอบมา เดินสวนกับแกพอดี แกก็จะยิ้มๆถามว่า "เป็นไงบ้าง ทำได้มั้ย ไม่ได้ข้อไหนบ้าง" เวลาเจอะกันนอกห้องบางทีแกเป็นฝ่ายทักนักศึกษาก่อนที่เราจะไหว้แกด้วยซ้ำไป

...น่ารักดี...

เอาล่ะ...ทีนี้มาถึงเหตุการณ์ไคลแมกซ์ของอาจารย์ท่านนี้กัน

วันนั้น พวกเราเรียนเรื่องรูปร่างของกราฟ ฉันเองก็จำรายละเอียดไม่ได้มากนัก แต่รู้สึกเหมือนว่าอาจารย์แกจะกำลังวาดรูปกราฟตามสมการอยู่ แล้วแกก็อธิบายไปด้วย... จนมาถึงสมการที่จะทำให้กราฟออกมาเป็นรูปกรวย

เพราะเหตุสวรรค์ชั้นฟ้าใดมาดลบันดาลก็ไม่อาจทราบได้ ทำไม๊ทำไมอาจารย์ถึงรู้สึกเหมือนมีอะไรมาติดคอตอนพูดคำๆนั้นพอดี

"เราก็จะวาดเป็นกราฟรูปค รวยนะคะ"

นักศึกษาทั้งหมด...อึ้ง!

เพราะอาจารย์แกออกเสียงแบบว่าชัดเจนมาก จากตัวก ไก่เป็นค ควาย แถมยังมีควบกล้ำร เรือซะด้วย

ตอนแรกทั้งชั้นเงียบ ปล่อยให้มันผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนฉันหันไปถามเพื่อนข้างๆ(ซึ่งไม่มั่นใจว่าเสียงจะดังจนคนอื่นได้ยินหรือเปล่า)

"มึง...เมื่อกี้มึงได้ยินอย่างที่กูได้ยินใช่ป่ะ?"

เท่านั้นแหละ เพื่อนฉันก็ทำหน้าแบบว่า "มึงจะถามหาหอกอะไรตอนนี้...ไอ่ควาย" มันตีหลังฉันจะป้าบแรงๆก่อนจะเมินหน้าไปทางอื่น สักพัก...มันก็เริ่มหัวเราะกึกๆ

"เขาก็ได้ยินชัดๆกันหมดนั่นแหละ"

ผ่านไปเกือบนาที พอมีคนเริ่มหัวเราะ ก็กลายเป็นฮาครืนกันทั้งห้อง

ตอนนั้นอาจารย์คงกำลังคิดว่า...

นี่ช่างเป็นการพูดผิดที่ไม่ควรค่าแก่การให้อภัยตัวเองจริงๆ

เคสที่สอง

เหตุการณ์นี้เพิ่งเกิดขึ้นสดๆร้อนๆ เมื่อฉันเริ่มเรียนเทอมสอง อาจารย์แคลคูลัสก็เปลี่ยนคนใหม่ คราวนี้ฉันได้เรียนกับอาจารย์ผู้ชาย ใส่แว่น หน้าตาดูคงแก่เรียนมาก แต่ไม่รู้ทำไมเวลาอาจารย์แกพูดหรือหัวเราะจะรู้สึกได้ถึงความไม่เต็มเต็ง...

คาบแรกที่ฉันเรียนกับอาจารย์คนนี้ ทำเอาฉับแทบจะประสาทกินไปเลยค่ะ สาเหตุน่ะรึ...

คิดว่าทุกคนคงรู้จักจอโปรเจ็กเตอร์ เวลาอาจารย์เขียนอธิบายบนกระดาษ มันก็จะมีเครื่องฉายภาพจากกระดาษของอาจารย์ เอามาขยายใหญ่ให้นักศึกษาเห็นกันชัดๆบนจอ เพื่อให้จดเล็กเชอร์ได้ ถูกมั้ย?

ฉันเองก็กำลังจดเล็กเชอร์จากจอโปรเจกเตอร์นั่นอยู่เหมือนกันค่ะ แต่ทันใดนั้น...

อาจารย์ก็เลื่อนกระดาษออกจากมุมที่กล้องจะสามารถจับภาพให้เห็นบนหน้าจอได้ เราจึงเห็นแต่มุมของกระดาษด้านหนึ่งเท่านั้น ซึ่ง...มันไม่มีข้อความอะไรเลย

เราก็ไม่เข้าใจว่า อาจารย์จะดึงกระดาษออกจากจอโปรเจกเตอร์เพื่อ?? แล้วไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้งนะคะ แต่ทุกครั้งที่แกจะเขียนอธิบายอะไรแกก็จะดึงกระดาษออกมาเขียนใกล้ๆตัว แบบว่ามันไม่ได้อยู่ในมุมที่ออกฉายบนจอแน่ๆ แล้วพอเขียนเสร็จ แกก็เลื่อนกระดาษไปๆมาๆ มองดูในจอใหญ่ก็จะเห็นกระดาษเป็นเหมือนวิญญาณผ่านกล้อง แว้บหายไปทางซ้าย โผล่มาทางขวา ขึ้นๆลงๆ ถูๆไถๆจนพื้นรองกระดาษจะสะอาดขึ้นเงาอยู่ละ แถมบางทีก็มีหมุนควงกระดาษเล่นด้วย ติ้วๆๆ =_="

แล้วอย่างนี้กรูจะเห็นม้ายยยย ว่าเมิงเขียนหอกอะไรลงไปในกระดาษนั่น ห๊า!

อย่าว่าแต่จดทันหรือเปล่าเลย แค่จะอ่านยังไม่รู้เรื่อง อาจารย์แกเป็นไฮเปอร์อะไรไม่ทราบ เลื่อนกระดาษเล่นทุกๆห้าวินาที(<< ไม่ได้เว่อร์ พูดจริงๆ) เอ็งเขียนอธิบายเป็นหน้าๆ แต่เจือกให้กรูเห็นแค่สองตัวสุดท้ายริมขอบกระดาษ

2y-14 = 5 แค่เนี้ย!!

ทฤษฎีฟังก์ชั่นสองตัวแปรทั้งหมดที่เอ็งเขียนมา จะให้กรูจดอยู่แค่นี้ใช่มั้ย!!

โอย...จะบ้าตาย สุดท้ายฉันก็ไม่ได้จดอะไรเลย เอาแต่นั่งขำกับเพื่อนสองคนจนหมดคาบ...

โชคดีนะเนี่ยที่มีทุกอย่างในชีท อาจต้องใช้วิธีดอดไปเรียนกับsecอื่นที่อาจารย์สอนเป็นคนละคนแทน

ไม่งั้น F แน่ๆ เหอ เหอ เหอ

edit @ 30 Oct 2008 22:51:54 by Sactal-Breezt Kitadang

edit @ 1 Nov 2008 15:12:39 by Sactal-Breezt Kitadang

edit @ 1 Nov 2008 15:18:40 by Sactal-Breezt Kitadang

edit @ 1 Nov 2008 15:20:58 by Sactal-Breezt Kitadang

3 Comments